Een studio met een bruto rendement van acht procent in een kleine studentenstad: op papier lijkt de investering eenvoudig. Maar tussen de isolatie die moet worden vernieuwd om aan de DPE-eisen te voldoen, een extra bijdrage die tijdens de algemene vergadering van de mede-eigenaars wordt goedgekeurd en de verrekening van afschrijvingen bij verkoop, kan het werkelijke rendement halveren. Juist dit verschil tussen het aangekondigde rendement en het uiteindelijke nettorendement maakt het onderscheid tussen een rendabele vastgoedinvestering en een onaangename financiële verrassing.
Werkelijk huurrendement: wat rekentools niet laten zien
De meeste rekentools berekenen een brutorendement, soms een nettorendement na de lopende kosten. Dat levert een geruststellend percentage op, maar drie kostenposten worden zelden vanaf het begin meegenomen.
De eerste betreft de verplichte renovatiewerkzaamheden voor betere energieprestaties. Sinds 1 januari 2025 mogen woningen met energielabel G volgens de DPE in Europees Frankrijk niet meer worden verhuurd. Voor woningen met label F geldt dit vanaf 2028 en voor woningen met label E vanaf 2034. Een woning met een slecht energielabel kopen zonder budget vrij te maken voor isolatie of vervanging van het verwarmingssysteem, betekent dat je een pand verwerft dat over enkele jaren mogelijk niet meer verhuurd mag worden.
De tweede kostenpost betreft extra bijdragen binnen een mede-eigendom. Sinds 1 januari 2025 geldt voor mede-eigendommen met 50 kavels of minder ook de verplichting om over een ontwerp voor een meerjarenonderhoudsplan te beschikken. Dit document kan geplande gemeenschappelijke werkzaamheden aan het licht brengen (gevelrenovatie, dakvernieuwing, aanpassing aan de normen), waarvan de kosten rechtstreeks worden doorberekend aan elke mede-eigenaar. Door dit plan vóór de aankoop te raadplegen, kun je uitgaven voorzien die het werkelijke rendement drukken.
De derde kostenpost is de belasting bij verkoop, die we hieronder uitgebreider bespreken. Wie twee panden vergelijkt op basis van alleen de ontvangen huurinkomsten, loopt het risico een verschil van duizenden euro’s bij verkoop over het hoofd te zien. Door de vastgoedinvestering op ImmoVite aan de hand van al deze criteria te vergelijken, krijg je een betrouwbaarder beeld van de nettowinst over de volledige bezitsperiode.

LMNP-hervorming en meerwaarde: reken over de volledige bezitsperiode
De status van niet-professionele verhuurder van gemeubileerde woningen (LMNP) werd lange tijd gezien als het meest doeltreffende fiscale instrument voor verhuurbeleggingen. Met het werkelijke belastingregime kon de afschrijving van het pand worden afgetrokken van de huurinkomsten, waardoor de jaarlijkse belasting sterk daalde, zonder dat die afschrijving bij verkoop opnieuw werd meegerekend.
Sinds 15 februari 2025 worden afgetrokken afschrijvingen opnieuw meegenomen in de berekening van de meerwaarde bij verkoop voor LMNP-verhuurders onder het werkelijke belastingregime die onder de hervorming vallen. Het jaarlijkse belastingvoordeel verdwijnt niet, maar leidt bij verkoop wel tot een hogere belastingaanslag. Een belegger die na tien jaar afschrijven verkoopt, kan daardoor te maken krijgen met een aanzienlijk hogere belastbare meerwaarde dan volgens de oude regeling.
Bij de vergelijking tussen gemeubileerde en ongemeubileerde verhuur moet je dus de volledige cyclus meenemen: jaarlijkse huurinkomsten, belasting tijdens de bezitsperiode en het scenario bij verkoop. Een simulatie waarin deze drie onderdelen apart worden bekeken, voorkomt dat je de voordelen van gemeubileerde verhuur overschat op basis van alleen de lopende belasting.
Gemeubileerd of ongemeubileerd: welke criteria moet je meewegen?
- De jaarlijkse belasting: gemeubileerde verhuur onder het werkelijke regime blijft aantrekkelijk om het belastbare inkomen elk jaar te verlagen, maar dit voordeel neemt af als je pas na vele jaren afschrijven verkoopt
- De verwachte bezitsduur: hoe langer die is, hoe groter de kans dat de aftrek voor de bezitsduur bij ongemeubileerde verhuur het jaarlijkse belastingverschil compenseert
- Het type pand: een woning in een gebied met grote woningdruk en veel vraag naar gemeubileerde huur rechtvaardigt de LMNP-status, terwijl een gezinswoning aan de rand van de stad soms beter ongemeubileerd verhuurd kan worden, met minder huurderswisselingen
- De beheerkosten: gemeubileerde verhuur brengt kosten mee voor het vervangen van de inrichting, uitgebreidere inspecties bij in- en uitchecken en vaak intensiever verhuurbeheer
Mede-eigendom en gezamenlijke financiering van werkzaamheden: een risico om vóór ondertekening te beoordelen
Bij de beoordeling van een appartement in mede-eigendom denken we vaak aan de lopende kosten: beheerkosten, onderhoud en de lift. Maar uitzonderlijke werkzaamheden vormen het echte verborgen financiële risico.
Het meerjarenonderhoudsplan, dat inmiddels voor meer mede-eigendommen verplicht is, vermeldt de werkzaamheden die de komende jaren gepland staan. Vraag dit document vóór elk aankoopbod standaard op bij de verkoper of de syndicus. Een goedgekeurde gevelrenovatie waarvoor nog geen bijdrage is opgevraagd, of een geplande dakvernieuwing: zulke kostenposten kunnen een redelijk rendement veranderen in een financiële bodemloze put als je ze niet in de aankoopprijs hebt verrekend.
Een ander mechanisme om rekening mee te houden: de wet van 9 april 2024 introduceerde een collectieve lening met standaarddeelname voor de financiering van energierenovaties binnen mede-eigendommen. Elke mede-eigenaar neemt eraan deel, tenzij diegene onder de vastgelegde voorwaarden uitdrukkelijk weigert. Raadpleeg vóór je investeert dus niet alleen de notulen van de algemene vergaderingen, maar ook de lopende of geplande financieringsbesluiten.
DPE en tijdlijn voor het verhuurverbod
De wettelijke tijdlijn zet concrete druk op de waarde van energieverslindende woningen. Een appartement met energielabel F dat in 2026 wordt gekocht, moet vóór 2028 worden gerenoveerd om verhuurbaar te blijven. De kosten van energiewerkzaamheden moeten in de aankoopprijs worden verrekend, niet pas achteraf worden toegevoegd. Verkopers van energieverslindende woningen weten dit, en juist op basis hiervan kan bij aankoop een korting worden bedongen.

Vermogensstrategie: afwegen tussen direct rendement en waardestijging
Een pand met een hoog huurrendement in een middelgrote stad en een appartement met een bescheiden rendement in een grote stad dienen niet hetzelfde doel. Het eerste genereert cashflow, het tweede bouwt op lange termijn vermogen op dankzij de waardestijging van de grond.
De meest robuuste strategie is om beide benaderingen binnen één vastgoedportefeuille te combineren. Een gemeubileerde woning in een studentenstad om de lening af te lossen, en een pand voor vermogensopbouw dat ongemeubileerd wordt verhuurd in een gebied met grote woningdruk, met het oog op meerwaarde op termijn. De eigen inbreng, leencapaciteit en looptijd van de lening bepalen hoe je deze afweging maakt.
In de praktijk is het belangrijk om na te gaan of elk pand zijn doel op eigen kracht haalt. Als het rendement van het eerste pand de maandelijkse aflossingen niet dekt zonder steun van het tweede, is de constructie kwetsbaar. En als beide panden in hetzelfde jaar te maken krijgen met energiewerkzaamheden of een onverwachte extra bijdrage, moet er voldoende financiële buffer zijn om de klap op te vangen.
Het rendement van een verhuurbelegging lees je niet af uit een advertentie. Je berekent het na de werkzaamheden, na de belasting tijdens de bezitsperiode, na de kosten van de mede-eigendom en na het verkoopsenario. Het is deze zorgvuldige berekening vóór elke aankoop die het verschil maakt tussen een rendabele vastgoedportefeuille en een portefeuille die je financieel in de problemen brengt.



